dotknąć nieba

June 23, 2015 5:00 am

Wracając z dziećmi z miasta słucham w radio audycji o filmie Elizy Kubarskiej “K2. Dotknąć nieba”, w którym zebrała opowieści dzieci tragicznie zmarłych alpinistów – o ich rodzicach i o doświadczeniu życia bez nich. I prowadzący wywiad używa sformułowania, które robi na mnie piorunujące wrażenie: “jak to jest musieć żyć bez ojca, który jest potencjalnie najbliższą osobą na świecie”. Uderza mnie i “najbliższa osoba na świecie”, ale także i słowo “potencjalnie”.

Właściwie stanął mi przed oczami cały sens rodzicielstwa, nie tylko ojcostwa. W byciu mamą czy tatą kryje się możliwość bycia najbliżej naszych dzieci. Mogą w nas mieć ludzi najbardziej po ich stronie, do których przyjdą z największym lękiem czy najwspanialszą radością. A przecież tak rzadko w przyrodzie to się zdarza, gdy patrzymy na ludzkie historie. Nieraz pierwszym powiernikiem będzie prędzej Facebook czy blog, niż mama, a co dopiero tata. Jakby ojcostwo i macierzyństwo było najsłabiej zrozumianym, najmniej odkrytym powołaniem. Częściej kojarzone z “wychować na porządnego człowieka”, za czym niekiedy stają dowolne środki do celu. Jakby dom był jakimś kombinatem, którego produktem końcowym jest człowiek, co nie dłubie w nosie, ma dobre stopnie w szkole i nie przynosi wstydu swoim rodzicom.

A tu bliskość. Ojciec. “Potencjalnie najbliższa osoba na świecie”. Tyle do wgrania lub do stracenia. Jak to wygrać? Ile w tym pytań, poszukiwań, ile walki. Jaka dziura nie do zapełnienia w życiu dzieci, gdy to powołanie przegramy.

Patrzę na datę i widzę, że Dzień Ojca. Modlimy się i trzymamy za Was kciuki.

M

635687673437955936

Zdjęcie – źrodło: http://sport.fakt.pl/sport-inne/dzieci-zmarlych-himalaistow-na-wzruszajacej-wyprawie-pod-k2,artykuly,549234.html

Materiał o filmie:

Tags: , ,

Categorised in: Małgorzata Rybak

Otrzymuj posty przez e-mail

Wpisz adres e-mail

Join 151 other subscribers